Bize Göre : Bazara gül gelipti….*
Altmışlı yıllarda Bağdat’ta üniversitede okurken biz o zamanın öğrencileri arasında sosyal ilişkiler zirve yapardı. Her kes başkasının dertleriyle ilgilenir ve mutlu kılmak için didinir, çareler arardı.
Günlerden bir gün kulağımıza bir haber geldi. Anadolu’nun sevimli şehri Erzurum’dan genç bir öğrencinin İlahiyat okumak için Bağdat’a geldiğini ve imkanları kısıtlı olup zaten yabancı uyruklu olduğu için öğrenci yurtlarında kalamayacağı için yakın bir camide müezzin odasında ona yer verdiklerini söylediler.
Bu arkadaşla ilgilenmek gerekiyordu, hele konuştuğu Erzurum şivesi bizim konuştuğumuza benzediği için bir o kadar da mutluluk duyuyorduk. Bir gün ona dedik ki seni Kerkük’e götüreceğiz. Çok sevindi. Bizimle olduğunda hep Kerkük türkülerini dinliyor, Kerkük hikayelerine kulak asıyordu. O da bir an önce Kerkük’ü görmek istiyordu.
Bizim evde misafir olduğu için konum komşu onu görmeye geliyordu. Gençlerden fazla yaşlılar ona ilgi gösteriyordu. Nasıl olsa Türk’tü, Erzurumlu idi ve ona hürmet vacipti. Haber çabucak bizim semtte yayıldı. Doğrusu o da bu ilgiden pek memnundu.
Ertesi sabah onu gezmeye götüreyim dedim. Bizim evden şehir merkezine geçiş Korya semtinin Korya çarşısı içinden geçerdi. Çarşıya ayağımızı atar atmaz bitişik dükkanlardan sevinçli bağırmalar yükselmeye başladı: Bazara gül gelipti.
Aynı ırktan, aynı meşrepten genç bir öğrencinin şehirlerine ayak basması onları mutlu etmişti. Pazar yeri çiçekle donatılmış gibi geldi kendilerine. Arkadaşımız o kadar duygulandı ki gözlerinden akan yaşları zorlukla siliyordu.
İşte bizim memleket böyle idi ve eminim hala böyledir. Çıkar beklemeden, sevdikleri için kenetlenirler ve art niyet olmadan birbirlerini severler, duyguları ideolojinin ta kendisi ve hayat tarzıdır.
Bunun adı milliyetçiliktir. Bu dâvâ aşkıdır ve bunda Şahsiyetçilik, yani bireysel çıkar olmaz. Bu demek oluyor ki, bana çıkar sağlarsan seni severim düşüncesi değil, sen benden olduğun için sana sarılırım düşüncesi galiptir.
Seçimlerde seçim propagandası da bu esaslara göre olmalıdır. Yani bizim temsilcilerimiz, iş bulacağı için, araziyi ve mal, mülkü koruyacağı için ve buna benzer vaatler için değil, milletimizin hakkettiği kazanımlara odaklandığı ve millî dâvâyı en iyi şekilde temsil ettiği için seçilmelidir.
Bizim neslin ağabeyi ve rehberi büyük düşünür Galip Erdem’e kulak asalım:
“Hepimizin bildiği, yine de çoğumuzun unutur göründüğü bir gerçeği hatırlatmanın tam zamanıdır. Milletimizin düşmanları hem sayıca çokturlar hem de güçlüdürler. Nasıl bir dünyada yaşadığımızı düşünürken, aklımızdan hiç çıkmaması gerektiği halde, düşmanlarımızın varlığını ve gücünü hesaba katmıyor gibiyiz. Unuttuklarımız arasında varlığımızın başlıca şartı saydığımız “MİLLÎ BİRLİK ve BERABERLİK” en başta geliyor.”
Önceliklerimizi unutursak son zamanlarda yaşanan bu kısır döngünün bir parçası oluruz. Bu tatsız tabloyu çocuklarımıza ve torunlarımıza anlatamayız ve ne yazık ki bu tatsız manzaranın bir karesi olmaktan ileri gidemeyiz.
İşte bu hale hiç düşmememiz gerekir. Ne mevki için ne de ikbal için. Aksi takdirde olacakları yine seneler önce Hakka yürümüş olan Galip Erdem ağabeyimiz, Ağrı Dağı teorisi diyor ve veciz bir şekilde özetliyor:
“Bizler dâvâ’yı Ağrı Dağı’nın zirvesine çıkaracaktık. Yola koyulduk, bin zahmet ve emekle, acılar çekerek dağa tırmandık. Zirveye vardığımızda sevincimiz sonsuzdu ama küçük (!) bir noksanımız olduğunu fark ettik. Dâvâ’yı dağın eteklerinde unutmuştuk! Meğer biz dâvâyı değil, kendimizi zirveye çıkartmışız.”
Bu Dâvâ’nın sadık evlatları.. Aman dikkat.
Kerkük ağzında “ Pazar yerine çiçek gelmiştir” anlamındadır.
